Ongeveer een week of twee geleden las ik in een van kranten dat er in het eerste half jaar zo rond de 6700 verkeersongelukken hebben plaatgevonden op onze rots. Dat zijn ongeveer 36 ongelukken per dag. Dat is toch bijna onvoorstelbaar, of toch niet? Nee toch niet, want de meesten lappen hier gewoon de verkeersregels aan hun laars. En volgens mij staat op nummer 1 het door rood licht rijden. Als je hier een verkeerslicht nadert, dan zie je dat er gewoon nog minimaal twee door rood crossen. En als je groen licht krijgt dan zie je van de andere kant hetzelfde.

Verder is hier mobiel bellen of sms-en tijdens het rijden ook de gewoonste zaak van de wereld. Als je eens achter zox92n van links naar rechts zwabberende automobilist(e) zit dan weet je het wel weer. Afstand houden. Afstand houd je hier sowieso wel, want zonder richting aan te geven slaan ze hier ook gewoon links of recht af. Remlichten…… tja de een wel en de ander weer niet. Inhalen, jaja gewoon voor een onoverzichtelijke bocht of op een heuvel, het maak ze allemaal niet uit. Laatst reden wij achter elkaar aan toen wij in de verte een quad rijder van links naar rechts en weer terug over de weg zagen stunten, vlak voor Marjanx92s auto en net op tijd weer terug op zijn eigen rijbaan om daarna recht op Adx92s auto aan te sturen. En volgens mij kon je Marjan zelfs horen schelden in de auto. Je remt dan wel , maar het liefst zou je x91m gewoon frontaal willen raken. Het is alleen maar omdat het zoveel papieren rompslomp met zich mee brengt, maar anders…..

Ruim 2 uur te vroeg kwamen Jan en Fennalda aan op Hato. Maar we waren voorbereid en stonden op tijd klaar. Door tropische storm Irene was St. Maarten onbereikbaar geworden en stuurde de KLM de kist rechtstreeks naar Hato.

Eerst een knuffel, dan een sigaret, en dan een ijskoud biertje voor Jan en een sappie voor Fennalda, het wordt al bijna routine, zo vaak zijn ze al geweest. Dit keer voor de 6^e keer en later dit jaar komen ze zelfs nog voor de 7^e keer. Ze hebben een prima vlucht gehad, maar we zijn benieuwd hoe lang ze het gaan volhouden op deze eerste dag. De taxi stond om 01.00 uur al op de stoep in Almelo. Ach, als je zo vaak bent geweest, dan probeer je een keer wat uit toch?  Volgens Fennalda heeft Jan bijna de hele vlucht geslapen, volgens Jan heeft hij slechts gedommeld. We gaan het zien vanavond hoe vroeg ze het snikhete bed gaan opzoeken. Want door de tropische storm is Curaxe7ao weer windstil geworden.

We gaan er weer een super leuke tijd van maken met ze!

Het is druk, bere druk op het werk. Zowel bij Ad als bij mij. Het is echt hoofdseizoen, het hotel zit vol, en ook de KLM en Martinair vluchten zitten overboekt. En dan gaat er wel eens wat mis. Vanmiddag op Hato bijvoorbeeld. Na een aantal dagen zwoegen en zweten stond ik net een beetje leuk te doen bij de incheckbalies. Even op adem komen zeg maar. Her en der wat passagies gedag zeggen, een leuk praatje hier en daar. Ook de manager van de KLM kwam even buurten en samen stonden we nog de laatste passagiers te bekijken. Waarom komen passagiers trouwens zo verrekte laat inchecken? De balies gaan al om 10.30 uur open maar altijd net voor sluiting willen een aantal mensen nog proberen mee te komen. Vermoeiend, en bijzonder irritant.

Goed, ik sta dus nog even na te praten met de manager van de KLM en vanuit mijn ooghoeken zie ik nog een man aan komen snellen. Wij begonnen al te zuchten, zo van: daar heb je er weer een. Dus ik wijs hem snel naar de sluitende balie en sta hem met een vingertje nog de wijze les te leren. "Niet meer zo laat komen he? Dat was nog maar net op tijd!" En net dat ik dat eruit flap, zie ik wat bekends in die man. Maar ja, waarvan dan. Af en toe ben ik best blond. Dus ik schuif terug naar de KLM manager en vraag haar: "is dat niet die zanger van Golden Earring?" En verder kom ik er ook niet mee, want behalve Barry die hier ook op het eiland woon, ken ik de rest natuurlijk amper weer van naam. Voordat de KLM manager ook maar boe of bah kan zeggen, ben ik zo overtuigd van mijn gelijk, dat ik direkt weer naar rechts schuif en de beste passagier toespreek met: "ja hoor, ik ken u. U bent die zanger van Golden Earring, ik zag ook al zoiets bekends aan u". De beste kerel knikt en zegt vrolijk dat hij Barry is. Maar ergens zit het me niet lekker, en ik weet dat ik compleet een afgang aan het begaan ben. Weer naar links gestiefeld, naar de KLM manager. "Eu Simone, ik zeg nu wel zo stoer tegen die man dat hij die zanger is van Golden Earring, maarre… is hij dat eigenlijk wel?" Simone begint te lachen en zegt: "nee joh, dat is Huub Stapel!" Tja, en toen maakte ik het nog bonter. Eigenlijk had ik gewoon keurig op mijn plek moeten blijven staan, de stoere stationmanager uithangend, maar waarom ik mezelf altijd onsterfelijk belachelijk wil maken op dat moment, geen idee.

Dus ik weer naar rechts en flap er gelijk uit:: "nee hoor, nu zie ik het. U bent die zanger helemaal niet. U bent Huub Stapel". Huub (want het was hem echt) zegt nog iets in de stijl van dat hij het niet aan Barry zou vertellen dat ik hem verwarde met hem. En nu maak ik het echt bont door te bleren: "nee, niet Barry, die andere, die grijze van Golden Earring". Ai… want deze Huub was ook knap grijs, maar ja, moet je dat hardop zeggen? Ik wel dus. Met het schaamrood op de kaken druip ik weer af. Kennelijk kon Huub er wel om lachen, want toen hij klaar was met inchecken sloeg hij een arm om me heen en zei dat hij het wel vermakelijk had gevonden en dat hij nog nooit verward was met iemand van Golden Earring. Ik heb het maar afgesloten met een fluisterend: "prettige reis mijnheer Stapel". De agents achter de balie lagen gierend van het lachen op de grond.

Trouwens, waar is het Zwitser Leven gevoel gebleven van deze mijnheer Stapel? Hij vloog namelijk gewoon 15A en helemaal geen businessclass by the way!

   

P.S. zoek de verschillen, ze lijken toch echt wel op elkaar.

Wat begon als een geintje, wordt nu werkelijkheid. Vorig week hadden Fennalda en Marjan nog een geheimpje, want Jan en Fennalda wilden als verrassing komen voor Ad's verjaardag. En Ad mocht niets weten. Hele plannen werden in elkaar gedraaid hoe Marjan dan onverwachts naar Hato moest komen. Dat is niet het moeilijkste, gezien de funktie van Marjan. Maar Marjan een geheimpje laten bewaren, da's nog knap lastig. Gelukkig kwam aan deze kwelling snel een einde, want gisteren kwam het definitieve bericht dat de werkgevers niet accoord waren en het tripje niet door kon gaan. Dus Marjan kon Ad gisteren met een gerust hart vertellen hoe leuk het wel niet geweest was en welk gezicht Ad dan wel niet had getrokken als hij Jan en Fennalda zo onverwachts voor de deur had staan. Jammer, maar helaas zeg maar. Tot vanmorgen….

Fennalda meldde zich op Skype bij Marjan op het werk, en zo vroeg op de ochtend, dat is niet vaak het geval. Binnen 1 minuut kon men Marjan achter haar buro oprapen, want het hele verhaal ging toch door. Ze hebben geboekt en komen over. Of ik het opnieuw stil wilde houden voor Ad. Nou word Ad maandag wel 54, maar hij is niet helemaal van gisteren, hier zou hij nu niet meer intrappen. Hij werd dan ook snel op de hoogte gebracht van het nieuws.

Jan en Fennalda komen dus op Ad's verjaardag, even een gebakje halen zeg maar. En bbq-en, en 2 mega gezellige weken ervan maken. We hebben er superveel zin in, en weten nu in ieder geval wat we zaterdag a.s. gaan doen. Het appartement poetsen, hahaha!

Gisterenavond was het weer eens zover. Stroomuitval! We hadden het eten net op en zaten wat te kletsen met Leora die bij ons afscheid kwam nemen, zij gaat terug naar Nederland. Maar daarover in een volgende logverhaaltje meer. Rond half negen gingen de kaarsjes aan. x93Oh maar da's toch wel romantisch!x94 zei Leora. Nou, Ad heeft met Leora geen relatie, dus de romantiek was ver te zoeken.

Leora vertrok zo rond half elf, en wij bleven hangen op de porch. Eerst maar even de pool in om af te koelen, en daarna met een colaatje de slaapkamer in. Na een half uurtje hield Ad het voor gezien en ging richting logeerkamer. Dat gewoel in zo'n zweterige nacht bevorderd het inslapen ook niet. Bovendien stond er geen zuchtje wind. Dus van enige vorm van afkoeling was op de slaapkamer geen sprake.

Het was inmiddels een uurtje of half drie en Ad besloot met een peukkie de pool in te gaan. Mooi verlicht door de volle maan. Hij dreef er net in toen dushi ook haar opwachting maakte. x93Heeee mi dushi, leuk kom er bij.x94  Even lekker samen Aqualectra verwenst, en daarna de porch op met een drankje. We hebben nog even geprobeerd om te bellen met die club, maar na het herhaaldelijke 'er zijn nog drie wachtenden voor u' gaven wij de moed op.

Het is gewoon een monopolistisch klotebedrijf. Moeten ze trouwens maar geen monteurs in dienst nemen die bij de LOI hebben geleerd storingen op te lossen. Vanmiddag nemen we lekker vrij!

Een column van Elisa Koek:

Sommige vrienden heb je voor je leven, sommigen voor aan paar jaar en anderen voor een paar maandjes. Vrienden komen en gaan. Op Curaxe7ao komen en gaan ze alleen wel heel erg snel. De roltrap op Hato is misschien dan ook wel de meest vervloekte roltrap ter wereld.

Op Facebook zie je ze regelmatig voorbijkomen: fotox92s van vertrekkende mensen. Met de handen zwaaiend in de lucht, tranen nog op de wangen en een flauwe glimlach rond de mond, wordt er een foto van de vertrekker geklikt. Op die verdomde roltrap.Soms zijn het stagiaires die hun stagevriendje op het hart drukken echt terug te komen, soms zijn het bursalen die hun ouders beloven na hun studie terug te keren en soms zijn het vakantiegangers die zichzelf overtuigen echt te gaan emigreren naar het eiland dat hun hart stal. Om wie het ook gaat, voor een portie drama zit je bij de roltrap op Hato altijd goed.

Wat is het met Curaxe7ao dat mensen zo naar het eiland trekt, maar tegelijkertijd ook zo afstoot. Waarom is het verloop van mensen zo groot? x91Het eiland is te kleinx92, hoor je vaak. Tja, kleiner dan Engeland ja, maar een stuk groter dan Terschelling. Toch wonen er ook op Terschelling een paar duizend hele gelukkige Yu di Terschelling die er een misselijkmakende boottocht voor over hebben om naar hun geliefde eiland te varen.

Het zijn de stagiaires. Zij komen tijdelijk dus misschien zetten zij de vertrektrend. Maar, als ik naar mijn omgeving kijk, tref ik bijna geen stagiaires aan en bestaan mijn vrienden voornamelijk uit mensen met een sedula of mensen die hier al twee jaar op wachten. Helaas is ook in mijn omgeving het verloop van vrienden groot en heb ik al meerdere beste vriendjes en vriendinnetjes via de roltrap zien verdwijnen.

Sommige mensen zijn ervan overtuigd dat de uitdaging niet groot genoeg is, dat Curaxe7ao uiteindelijk te weinig te bieden heeft. Toch zijn er ook veel mensen die juist op Curaxe7ao hun droom verwezenlijken. Eindelijk dat restaurantje beginnen dat zij altijd al wilde, eindelijk dat gat in de markt doorzetten dat zij altijd al wisten. Misschien roept Curaxe7ao het avontuur juist wel op, de nieuwsgierigheid en drang om het beste uit jezelf halen. Helaas betekent dat voor sommigen hun vertrek.

Wat het ook is, het eiland verlaten doet niemand helemaal. Het eilandleven vergeet niemand en de drang om terug te keren blijft je altijd achtervolgen. Veel mensen geven toe aan het gevoel en keren terug om vervolgens jaren later het eiland weer te klein te noemen. Anderen proberen aan de behoefte te voldoen door elk jaar op vakantie te gaan en sommigen hakken de knoop door en ruilen de vaste grond voor altijd in voor het eilandleven. Er is iets met het eiland wat mensen bindt en niet meer loslaat. Misschien is het de wind, misschien is het de namiddagzon, maar ik zelf verdenk die verdomde roltrap.

Vanmiddag zijn we weer naar Hato geweest. Dit keer samen met Ingrid en Ina om Ronold, zijn vader en schoonvader op te halen. Een gezellig stelluhgie uit Utreg. Oh ja, en de 4 koffers, 5 tassen en het belangrijkste: de 3 katten.
Ronold heeft het record gebroken, hij stond echt binnen een kwartier met de 3 pluisebollen al buiten. De familie Loffeld is compleet nu en zoals het er nu uitziet is morgen of overmorgen de container er ook, en kan ook voor hen het echte Curaxe7oase leven gaan beginnen.

Na een ijskoud biertje voor de mannen zijn we rap naar Koraal Tabak gegaan, ja, daar waar je huis woont sua. De katten werden door Ingrid snel bevrijd uit hun kennels en we hebben maar eerst geproost op de goede aankomst. Het werd gelijk al een gezellige middag met zox92n hele meute bij elkaar. Het huis werd verkend, en alle mankox92s helaas ook. De makelaar moet morgen nog maar even weer bezocht worden, er is toch wel het een en ander dat nog eerst hersteld moet worden in casa Loffeld. Nog even lekker gedweild vanwege een lekkende airco op de slaapkamer. x91Ja hoor, alle aircox92s zijn geservisedx92. We horen het de makelaar nog zeggen. Waarom de aircox92s aanstonden als wij toch buiten op de porch zaten? Nou gewoon omdat de katten een beetje aan het hijgen waren van de warmte natuurlijk. Daar doet Ingrid dan ook niet zo moeilijk over. En bovendien had zij net voor 500 naffies de electriciteitsmeter gevuld, dus draaien maar met die aircox92s.

Aansluitend hebben we met elkaar nog kilox92s kip, rijst en aardappels naar binnen gewerkt en zal de familie daarna wel snel de luchtbedjes hebben opgezocht. Pffff….. twee of drie nachtjes op luchtbedjes, ja ach het is even afzien. Wij hebben ze maar rap alleen gelaten, morgen weer een normale werkdag helaas. Het weekend zit er weer op!

Vanmiddag zijn we weer naar Hato geweest. Dit keer samen met Ingrid en Ina om Ronold, zijn vader en schoonvader op te halen. Een gezellig stelluhgie uit Utreg. Oh ja, en de 4 koffers, 5 tassen en het belangrijkste: de 3 katten.
Ronold heeft het record gebroken, hij stond echt binnen een kwartier met de 3 pluisebollen al buiten. De familie Loffeld is compleet nu en zoals het er nu uitziet is morgen of overmorgen de container er ook, en kan ook voor hen het echte Curaxc3xa7oase leven gaan beginnen.

Na een ijskoud biertje voor de mannen zijn we rap naar Koraal Tabak gegaan, ja, daar waar je huis woont sua. De katten werden door Ingrid snel bevrijd uit hun kennels en we hebben maar eerst geproost op de goede aankomst. Het werd gelijk al een gezellige middag met zoxe2x80x99n hele meute bij elkaar. Het huis werd verkend, en alle mankoxe2x80x99s helaas ook. De makelaar moet morgen nog maar even weer bezocht worden, er is toch wel het een en ander dat nog eerst hersteld moet worden in casa Loffeld. Nog even lekker gedweild vanwege een lekkende airco op de slaapkamer. xe2x80x98Ja hoor, alle aircoxe2x80x99s zijn geservisedxe2x80x99. We horen het de makelaar nog zeggen. Waarom de aircoxe2x80x99s aanstonden als wij toch buiten op de porch zaten? Nou gewoon omdat de katten een beetje aan het hijgen waren van de warmte natuurlijk. Daar doet Ingrid dan ook niet zo moeilijk over. En bovendien had zij net voor 500 naffies de electriciteitsmeter gevuld, dus draaien maar met die aircoxe2x80x99s.

Aansluitend hebben we met elkaar nog kiloxe2x80x99s kip, rijst en aardappels naar binnen gewerkt en zal de familie daarna wel snel de luchtbedjes hebben opgezocht. Pffff….. twee of drie nachtjes op luchtbedjes, ja ach het is even afzien. Wij hebben ze maar rap alleen gelaten, morgen weer een normale werkdag helaas. Het weekend zit er weer op!

Woensdagavond hadden we Ingrid en Ina op de koffie en drank. Zij hadden hun portie met Aqualectra die dag weer ruimschoots gehad. Wachten, wachten en nog eens wachten om daarna op een vrij onbeschofte manier te woord te worden gestaan. En ach ja, diegene die het ook allemaal al hebben meegemaakt, halen nu hun schouders op. Je moet er even doorheen, door de nutsbedrijven en daarna wordt het pas leuk hier.

Het water moest worden aangesloten, en dat gaat hier in tegenstelling tot in Nederland nu eenmaal niet per telefoon. En ook hier werd gesteld dat zij pas water konden krijgen als zij de openstaande rekening van de vorige bewoner zou hebben voldaan. Nou xe9xe9n ding, Ingrid is ook niet gek. Bij ons probeerden zij dat drie jaar geleden ookx85x85duh.

Voor bij de koffie hadden de meiden 4 chocoladetaartpunten meegenomen. En toen zij de doos overhandigden voelden we al nattigheid. We overdrijven deze keer xe9cht niet, het was echt ruim een kilo gebak. Daar stonden ze dan op tafel, vier megapunten. En geen van ons kreeg x91m op. Ingrid en Ina deelden x91m direct al waardoor er eentje overbleef. Je zag bij Ad al direct een grote glimlach verschijnen. x93Ja ik snap  het dushix92s, geeft helemaal niets hoor ik begrijp dat. Die komt morgen wel op!x94

We hebben de twee dagen erna iedere dag nog een stukje taart gehad, heerlijk! Het was gewoon een 2-persoons 3 dagen punt!

Nu de scholen weer zijn begonnen, neemt ook de drukte op de wegen vol kuilen en gaten weer enorm toe. Honderden moeders die allemaal in hun autootje met hooguit twee kleutertjes of een paar pre puberale pubers richting school rijden. Dit veroorzaakt toch wel wat filevorming. Nee, gelukkig nog niet met een zelfde lengte als in Nederland, dat niet. Maar wat zij dan vervolgens doen is midden op de weg voor de school stoppen en die koters laten uitstappen. Pffff…. ik snap die tantes niet.

Ik moet mij dan inhouden om niet luid te gaan toeteren en te zwaaien met mijn middelvinger, zoals ik in Nederland altijd deed bij iets wat mij verkeerstechnisch niet aanstond. Of ik dat schelden en toeteren mis hier? Ja best wel. Het was daar altijd een sport om mijn mede weggebruikers bij bepaalde situaties op te kloten. Hier op deze rots doen we dat gewoon niet. En daar kunnen ze in Nederland nog wel wat van leren, toch?